Scena na Woli im. T. Łomnickiego założony przez wielkiego aktora, Tadeusza Łomnickiego, otwarty został w styczniu 1976 r. Do historii i legendy polskiego teatru przeszły przedstawienia: Gdy rozum śpi Antonio Buero Vallejo, Przedstawienie "Hamleta" we wsi Głucha Dolna Ivo Bressana, Życie Galileusza Bertolta Brechta, Do piachu Tadeusza Różewicza, Amadeusz Petera Shaffera. Repertuar obejmował zarówno klasykę, jak i utwory współczesne, dramaty i komedie - zawsze jednak drążące tematy ważne, trudne, często w tamtych czasach drażliwe politycznie. Ten repertuar, który współtworzyli znakomici reżyserzy - Wajda, Kutz, Polański, Konchalovsky - był, obok aktorstwa Łomnickiego, magnesem przyciągającym publiczność do Teatru Na Woli.

Łomnicki kierował Teatrem do lipca 1981r., żegnając się ze swoją sceną wstrząsającą kreacją Salieriego w Amadeuszu wyreżyserowanym przez Polańskiego (który w tym spektaklu zagrał Mozarta).

W latach 1981-1986 Teatr połączony był wspólną dyrekcją i zespołem z rozrywkową sceną Kwadrat. Po pożarze Teatru Narodowego (1985) przeznaczony na jego tymczasowa siedzibę, Teatr Na Woli reaktywowany został w r. 1990 pod kierownictwem Bogdana Augustyniaka i w sezonie 1992 - 93 przekształcony w jedną z pierwszych w Polsce scen impresaryjnych, samodzielnie wypracował nie stosowaną u nas dotąd formułę działania artystycznego i organizacyjnego, w której ważne miejsce zachowała jednak realizacja premier własnych.

Spośród tych, które wystawiono w minionym 15-leciu, wymienić trzeba Fedrę Jeana Racine'a z Anną Chodakowską, Cudu na Greenpoincie Edwarda Redlińskiego, Pierwszą młodość Christiana Guidicellego z Anną Seniuk, Cenę Arthura Millera, Panienkę z Tacny Maria Vargasa Llosy z ostatnią wielką rolą Zofii Rysiówny, Rozmowę w domu państwa Stein Petera Hacksa z Teresą Budzisz-Krzyżanowską - wszystkie tytuły w reżyserii Augustyniaka, Play Strindberg Friedricha Dürrenmatta z Januszem Gajosem w reżyserii Andrzeja Łapickiego, Królową i Szekspira Esther Vilar z Niną Andrycz i ostatnią pracę Augustyniaka Grace i Glorię Toma Zieglera ze Stanisławą Celińską.

Od 1995 r. przy Teatrze Na Woli istnieje Studio Pantomimy, które powstało z inicjatywy wybitnego artysty tej sztuki Stefana Niedziałkowskiego, a obecnie kierowane jest przez Bartłomieja Ostapczuka. Co sezon Teatr organizował dwa przeglądy teatralne - wiosną Małe Sztuki z Wielkimi Aktorami, w sierpniu - wakacyjne Komedie Lata, co roku w sierpniu odbywa się też Międzynarodowy Festiwal Sztuki Mimu, początkowo pod artystyczną dyrekcją Niedziałkowskiego, a obecnie Ostapczuka.

Teatr Na Woli to teatr nowych idei, poruszający kwestie polityczne i społeczne, produkujący, współprodukujący, promujący i wspierający polską dramaturgię współczesną. Mówimy o tematach trudnych, kontrowersyjnych, ale zawsze ważnych, zawsze w sprawie wobec świata. Jesteśmy niepoprawni politycznie, szczerzy wobec samych siebie i rzeczywistości. Uważamy, że wszelka sztuka, szczególnie sztuka wysoka powinna być miejscem absolutnej wolności artystycznej. Takim miejscem jest Teatr Na Woli, któremu przyświeca hasło: WOLNA WOLA.

MACIEJ KOWALEWSKI


źródło: informacje pochodzą ze strony Teatru Na Woli